En toen was er op een dag een telefoontje...
wat giechelende meiden aan de andere kant van de lijn, met een woordvoerdster die namens allen graag een paar vragen zou willen stellen :
klopt het dat er bij jullie een tegeltje hangt : willen is kunnen ?
Klopt de opmerking dat het woord "kan niet" niet in jullie woordenboek zou staan ?
Dit was hen via- via - via te oren gekomen en daarom zo brutaal om te bellen, want zij hadden een idee/opdracht, maar waren bij de laatste optie.
Als stageopdracht moeten ze een groepsuitje organiseren. Praktisch is alles geregeld, maar tot nu toe kunnen ze nergens terecht. Vraag onder de streep : zie jij het zitten ?
In september staan we - (in het Waalbos, Rijsoord) te wachten op een touringcar die de mensen afzet voor een dagje uit. De bus arriveert en daar stappen 48 mensen uit, allen met een wandelstok en een zonnebril. Van 44 personen is de stok wit met rode bandjes. Een gezelschap die geen hand voor ogen kan zien, of zoals naar eigen zeggen : zo blind als een mol.
Daarbij de stagiaires die dit alles hebben bedacht.... Beetje gespannen, druk met van alles, waarvan 1 mij een speakertje rond mijn oor frutselt. "Echt fijn dat je dit wil doen, ... wat is je eerste indruk?,.... zie je het zitten..?....tuurlijk !! Twee keer in de handen klappen en 50 man spitst de oren voor informatie. "Als jullie nu allemaal je oortje indoen, dan ga je geen woord missen." Binnen vijf minuten ben ik opperhoofd van een groep undercover. Even later lopen we in een soort van ganzen-rijtje het bospad op.
Ik kan u verzekeren, dat het boeiend is om met woorden te moeten omschrijven wat mensen kunnen horen, ruiken, voelen, maar niet zien. Er was een lekker zonnetje, de sfeer was goed, de mensen genoten van hun uitstapje. - hoe voelt mos?, hoe ruiken herfstbladeren?, welke structuur voel je bij gemaaid gras, hoe koud is blauw water, hoe groot is iets wat je hoort (over)vliegen? welke voorstelling maak je bij allerlei bloemengeuren, en wat is de gevoelstemperatuur van de gele zon ?
En...Mag ik even je gezicht en handen voelen, dan weet ik wie je ben...
We hebben gelopen, gelachen, gepicknickt, gepraat.... en het werd een wandeling van ruim 6 uur.
Dan komt weer het moment van afscheid nemen. We geven elkaar de hand en het voelt alsof ik er vrienden heb bij gekregen. Een bus vol met blijde, opgeladen en tevreden mensen, terug naar hun zórginstelling.
Als laatste de 4 meiden, met tranen, een trillip en een grootformaat Merci. Dat is altijd ongemakkelijk, maar hun missie was geslaagd. Wederzijds hartelijk bedankt ! Ook voor jullie : Willen is kunnen !
Op de terugweg vroeg ik mij af waarin mijn voldoening nu zat ? Waarom had deze dag zoveel energie gegeven ? Ik denk dat het kernpunt zit; dat ik deze dag de nieuwe generatie hulpverleners aan het werk had gezien. En ik zat ook in die groep en heb continu genoten !
Dit soort karakters heeft ons vakgebied nodig. Die meiden deden dit niet voor studiepunten, maar voor de mensen. En als school mij ooit gaat bellen over deze opdracht, ze krijgen alle vier een vette voldoende van mij. Meiden..., ik vind jullie vakkanjers ! En als je straks afgestudeerd ben; welkom in de zorg !