Ieder mens maakt momenten mee ...
in het leven waarbij het begrip "eindigheid" voelbaar is. Dingen waarbij men vreugde of geluk beleefde, vallen weg. Hier zouden we onderscheid kunnen maken in eerlijk verdriet en oneerlijk (aangedaan) verdriet. In de praktijk kunnen hierdoor namelijk de onderliggende emoties verschillen. In andere blogs willen we proberen hierover iets te delen. (#zelfdoding, #ongeneeslijkziek, #euthanasie, #kinderen, e.d.)
In de gesprekken bij de hulpverlening komt de inhoud van begrippen als gemis, verlies, rouwen, met regelmaat aan de orde. In deze tekst gaat het over eerlijk verdriet. Alle reden voor verdriet en rouw.
Het valt ons op dat bij het overlijden van geliefden op diverse emoties het gemis moet worden ingeleefd. Dit heeft zeker te maken met de inhoud van samenleven. De doorbroken (bloed)band wordt herinnerd naar aanleiding van de omgang en deelfactoren die men met elkaar heeft gehad. De diepgang van gesprekken en de intimiteit geeft o.a. de zwaartekracht aan het gemis wat de achtergebleven ervaart. Maar ook de rolverdeling of praktische invulling binnen een relatie kunnen voor een blok plaatsen. Daarbij is de mogelijkheid van afscheid nemen ook een belangrijke factor. Het zal duidelijk zijn dat er verschil van verwerking is bij een langdurig ziekbed of bijvoorbeeld een abrupt dodelijk (verkeers)ongeval. Hierbij willen we ook noemen het verschil van herinneringen. Bij goede herinneringen aan een goede relatie zijn de gesprekken anders dan bij bijvoorbeeld scheefgroei, onbesproken geschilpunten, verwijt, wroeging, afgebroken situaties.
Rouw en gemis laat zich niet op een tijdlijn plaatsen. In de rouwverwerking zal het verlies een plaats moeten krijgen. Daarbij zal de rouwende persoon moeten "leren" hoe hij/zij omgaat met het verlies in de daardoor nieuwe situatie. Daarom is de opmerking niet helemaal waar als we zeggen "het gewone leven weer op te pakken". Wees niet verbaasd als verdriet er opeens, na jaren, er (weer) is.
Vanuit de samenleving is er ook een tijdlijn van rouwen. Mensen nemen soms voor anderen de maat, wanneer de scherpe rouwrandjes er zachjesaan af (moeten) zijn. Op een moment moeten we allemaal weer gewoon doen. Hierin doen we mensen (en het proces) te kort.
We kunnen over heel veel punten onze mening en standpunten hebben. Maar mensen die Rouwen om Verlies praten er niet (meer) over, maar praten er uit....
Nu even een grote stap in het proces....
In de gesprekken over rouwverwerking, komt soms de vraag boven, wat het is wat iemand mist ?
Meestal is dat het contact, de omgang met de andere. Niet altijd op inhoud..., maar de reactie van de ander op mij, gaf de waardering af van gehoord, gezien en gerespecteerd worden. Kunnen we daarom zeggen : " het "zijn" van die ander, had invloed op het "welzijn" van mij...!?
Als je dat in de ander heeft ontvangen, is het begrijpelijk als dat wordt gemist, dus mag dat verdriet er zijn.